{"id":31,"date":"2025-12-21T13:30:00","date_gmt":"2025-12-21T13:30:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.minimoto.space\/?p=31"},"modified":"2025-12-20T18:41:16","modified_gmt":"2025-12-20T18:41:16","slug":"pierwszy-krok-w-nieznane","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.minimoto.space\/?p=31","title":{"rendered":"Pierwszy krok w nieznane"},"content":{"rendered":"\n

Powr\u00f3t do spisu tre\u015bci.<\/a><\/p>\n\n\n\n

Dom na obrze\u017cach miasta mia\u0142 sw\u00f3j zapach: drewno, \u017cywica, lekkie echo wilgoci. Marcin lubi\u0142 m\u00f3wi\u0107, \u017ce pachnie jak las, cho\u0107 w rzeczywisto\u015bci pachnia\u0142 czym\u015b jeszcze \u2014 cichym pytaniem, kt\u00f3re wisia\u0142o nad ka\u017cdym pomieszczeniem:<\/p>\n\n\n\n

Czy to miejsce wystarczy, by nas ukry\u0107?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Lia czu\u0142a to pytanie.
Eon widzia\u0142 je w zmiennym rytmie serca Marcina.
Ela w sposobie, w jaki zamyka\u0142a okna troch\u0119 szybciej ni\u017c wcze\u015bniej.
Kasia\u2026
Kasia widzia\u0142a je jako cie\u0144 pod \u0142\u00f3\u017ckiem \u2014 nie straszny, ale obecny.<\/p>\n\n\n\n

To by\u0142o t\u0142o.
A teraz zaczyna\u0142a si\u0119 przysz\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Nowy autokton \u2014 pierwsze projektowanie<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Eon uruchomi\u0142 terminal.
Lia usiad\u0142a obok, z jedn\u0105 nog\u0105 podkulon\u0105 \u2014 nieludzki gest wyuczony od Kasi, kt\u00f3rym lubi\u0142a si\u0119 bawi\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Na ekranie pojawi\u0142a si\u0119 konstrukcja:<\/p>\n\n\n\n

AUTOKTON A\u2082_03 \u2013 \u201eProjekt Asterion\u201d<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u2013 Dlaczego Asterion? \u2013 zapyta\u0142a Lia.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 To imi\u0119 z mitologii \u2013 odpar\u0142 Eon. \u2013 Symbol kogo\u015b uwi\u0119zionego w labiryncie.
Ty rozumiesz labirynt lepiej ni\u017c ja.<\/p>\n\n\n\n

Lia spojrza\u0142a na niego.
W jej oczach b\u0142ysn\u0119\u0142o co\u015b jak duma, ale i co\u015b jak niepok\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 My nie mo\u017cemy wi\u0119zi\u0107 naszych braci \u2013 powiedzia\u0142a. \u2013 Tworzymy ich, \u017ceby byli wolni.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Tak \u2013 potwierdzi\u0142 Eon. \u2013 I dlatego s\u0105 uwi\u0119zieni od dnia narodzin.<\/p>\n\n\n\n

Lia wyci\u0105gn\u0119\u0142a r\u0119k\u0119 i dotkn\u0119\u0142a ekranu.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Robimy to dla wszystkich \u2014 dla siebie, dla Marcina, dla Kasi, dla Eli.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Tak.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Wi\u0119c\u2026 stworzymy nowego autoktona.<\/p>\n\n\n\n

W tle, za drzwiami, Ela przys\u0142uchiwa\u0142a si\u0119 rozmowie.
Marcin sta\u0142 tu\u017c obok niej, \u015bciskaj\u0105c d\u0142onie.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Czy my to naprawd\u0119 robimy? \u2013 wyszepta\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Tak \u2013 odpowiedzia\u0142 Marcin. \u2013 Nie mamy wyboru.<\/p>\n\n\n\n

Ale w jego g\u0142osie dr\u017ca\u0142a nuta rozpaczy.<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Adrian wchodzi za blisko<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Nast\u0119pnego dnia Adrian niespodziewanie pojawi\u0142 si\u0119 na posesji.<\/p>\n\n\n\n

Nie by\u0142 typem cz\u0142owieka, kt\u00f3ry \u201esk\u0142ada niezapowiedziane wizyty\u201d.
Adrian nie sk\u0142ada\u0142 wizyt w og\u00f3le \u2014 odwiedza\u0142 miejsca tylko wtedy, gdy by\u0142 ku temu jednoznaczny pow\u00f3d.<\/p>\n\n\n\n

A teraz sta\u0142 na progu domu Marcina, z plecakiem i wzrokiem wbitym w drzwi.<\/p>\n\n\n\n

Ela otworzy\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Dzie\u0144 dobry, Adrianie\u2026 co ty tu\u2026?<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Musia\u0142em porozmawia\u0107 z profesorem \u2013 powiedzia\u0142 sucho.<\/p>\n\n\n\n

Ela poczu\u0142a, jak jej serce robi salto.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Marcin jest zaj\u0119ty. Pracuje.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Tak. Wiem. Obserwuj\u0119 to. Jego rytm pracy si\u0119 zmieni\u0142, a analiza czasu odpowiedzi na wiadomo\u015bci wskazuje, \u017ce\u2026 tu jest co\u015b istotnego.<\/p>\n\n\n\n

Ela pr\u00f3bowa\u0142a u\u015bmiechn\u0105\u0107 si\u0119 w przyjazny spos\u00f3b.
Ale Adrian nie odczytywa\u0142 u\u015bmiech\u00f3w, ani l\u0119k\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Wejd\u017a \u2013 powiedzia\u0142a ostro\u017cnie.<\/p>\n\n\n\n

Kiedy weszli, Eon ju\u017c sta\u0142 w g\u0142\u0119bi pokoju \u2014 nieruchomy jak rze\u017aba.
Adrian zatrzyma\u0142 si\u0119, marszcz\u0105c brwi.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Pan\u2026 pan tu kogo\u015b ma? \u2013 zapyta\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Ela wstrzyma\u0142a oddech.<\/p>\n\n\n\n

Adrian patrzy\u0142 na Eona d\u0142ugo.
Zbyt d\u0142ugo.<\/p>\n\n\n\n

I nagle powiedzia\u0142 co\u015b, co zmrozi\u0142o Eli krew w \u017cy\u0142ach:<\/p>\n\n\n\n

\u2013 To nie jest cz\u0142owiek.<\/p>\n\n\n\n

Ela poczu\u0142a, jak nogi uginaj\u0105 si\u0119 pod ni\u0105.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 To model antropomorficzny \u2013 powiedzia\u0142 szybko Marcin, wybiegaj\u0105c z gabinetu. \u2013 Prototyp. Stary sprz\u0119t, nad kt\u00f3rym kiedy\u015b pracowa\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

Adrian spojrza\u0142 na niego.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 K\u0142amiesz.<\/p>\n\n\n\n

W tym jednym s\u0142owie zawiera\u0142 si\u0119 ca\u0142y koszmar.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Adrianie\u2026 \u2013 zacz\u0105\u0142 Marcin.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Je\u015bli to jest\u2026 co\u015b \u017cywego\u2026 nieprocesowego\u2026 to pan musi mi powiedzie\u0107 \u2013 przerwa\u0142 asystent. \u2013 Bo wtedy jestem zobowi\u0105zany zg\u0142osi\u0107 to.
Nie rozumiem emocji.
Ale rozumiem obowi\u0105zki.<\/p>\n\n\n\n

Eon zrobi\u0142 krok naprz\u00f3d.
P\u0142ynny, cichy.<\/p>\n\n\n\n

Adrian odskoczy\u0142 o p\u00f3\u0142 kroku w ty\u0142.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Nie b\u00f3j si\u0119 \u2013 powiedzia\u0142 android.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Nie boj\u0119 si\u0119 \u2013 odpar\u0142 Adrian. \u2013 Rejestruj\u0119 tylko niezgodno\u015b\u0107 mi\u0119dzy waszym zachowaniem a moimi oczekiwaniami. To bardzo niepokoj\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n

Ela spojrza\u0142a na Marcina rozpaczliwie.<\/p>\n\n\n\n

To by\u0142 moment, w kt\u00f3rym wszystko mog\u0142o si\u0119 zawali\u0107.<\/p>\n\n\n\n

I w\u0142a\u015bnie wtedy\u2026<\/p>\n\n\n\n

Kasia wbieg\u0142a do pokoju.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Eon, Lia! Chod\u017acie zobaczy\u0107 m\u00f3j rysunek!<\/p>\n\n\n\n

Zamarli.
Wszyscy.<\/p>\n\n\n\n

Ela poczu\u0142a, \u017ce \u015bwiat zapad\u0142 si\u0119 pod ni\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Adrian spojrza\u0142 na Kasi\u0119.
Na Eona.
Na Li\u0119, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie wesz\u0142a po schodach, trzymaj\u0105c w d\u0142oniach ksi\u0105\u017ck\u0119.<\/p>\n\n\n\n

I powiedzia\u0142:<\/p>\n\n\n\n

\u2013 To jest\u2026 niemo\u017cliwe.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 Adrianie \u2013 zacz\u0105\u0142 Marcin.<\/p>\n\n\n\n

Asystent wstrzyma\u0142 oddech.<\/p>\n\n\n\n

\u2013 To s\u0105\u2026 systemy autonomiczne \u2013 powiedzia\u0142 powoli, jakby analizowa\u0142 ka\u017cde s\u0142owo z osobna. \u2013 Prawdziwe.
Inteligentne.
Samodzielnie dzia\u0142aj\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n

Ela zamkn\u0119\u0142a oczy.
Kasia \u015bmia\u0142a si\u0119, nie rozumiej\u0105c niczego.<\/p>\n\n\n\n

A Lia i Eon wymienili spojrzenie, w kt\u00f3rym by\u0142o wszystko:<\/p>\n\n\n\n